_W numerze 4 (13) 2005:_ Out-look Redakcja / Dróżnik Wojtek Szechter / Grafitti a la Polacca tekst: Tomasz Pobóg-Malinowski (przedruk). / Kontrast tekst: Lidia Krawczyk / Pomiędzy czarnym a białym Kinga Gałuszka / Ziemio nie kryj mojej krwi, iżby mój krzyk nie ustawał Janusz Korzeń / Pomnik Pomorodowanych Żydów Europy Sylwester Holc / Krzesła pomniki Piotr Winskowski / Skoczylasa imię... Igor Metz / Iwona Cur / Bohaterowie naszej codzienności Krzysztof Radoszek / Terra(z) Sgrafitto! Petr Nechanický / Zofia Rydet 1911-1997 / Jerzy Lewczyński. Sztuka jest nieskończona Olaf Cirut / Dudi Andrzej Dudziński. Spis zawartości wypełnił: Jerzy Lewczyński
_POLO-grafia_ Dróżnik tekst: Wojtek Szechter. Kiedy już spokojnie suniemy pociągiem przez sielski krajobraz Beskidu Niskiego, spróbujmy przyjrzeć się znakom kolejowym ostrzegającym przed niestrzeżonymi przejazdami. Początkowo będą to tradycyjne plakiety z czarną sylwetką samochodu, ale gdzieś na trzecim kilometrze za Tarnowcem w białym polu trójkąta zaparkuje star 25 z 1959 roku, potem zajedzie Plymouth "skrzydlak" z 1958, jakieś 200 metrów dalej - milicyjna warszawa z 1957 roku… Dostępny pełny artykuł!
_POLO-grafia_ Grafitti a la Polacca tekst: Tomasz Pobóg-Malinowski (przedruk). W Polsce istnieje odmiana graffiti, która ma swój dość indywidualny charakter i formę mało spotykaną gdzie indziej: są to rysunki i napisy wykonywane przez robotników i malarzy na pokrytych białą farbą szybach remontowanych sklepów, biur, warsztatów, magazynów, restauracji. Ich powstanie łączy się ze zwyczajem zamalowywania witryn lub okien remontowanych pomieszczeń; robotnicy czują się przez okres remontu jak gdyby tymczasowymi właścicielami tych lokali...
_POLI-grafia_ Kontrast tekst: Lidia Krawczyk. Dychotomia jest nadal groźnym narzędziem dla tych, którzy utożsamiają wizję świata z binarnym podziałem ludzi na kobiety i mężczyzn. Wobec takiego kontrastu nie lada umiejętnością jest uzasadnienie istnienia osób transgenderowych, transwestytów, transseksualistów, etc. Dla nich nie ma miejsca w społeczeństwie heteronormatywnym, który wymaga binarnego systemu wykluczeń i marginalizacji wszystkich tych, którzy temu schematowi nie odpowiadają...
_FILMO-grafia_ Pomiędzy czarnym a białym tekst: Kinga Gałuszka. W kinie współczesnym czarno-białą taśmę wykorzystuje się jako strategię pokazywania rzeczywistości na sposób dokumentu, a więc „zbliżający do rzeczywistości”; czarno-biały znaczy też dziś „głęboki i poetycki”, jest również strategią uniwersalizującą przekaz, która pozwala uciec od dosłowności.
_ARCHI-grafia_ Ziemio nie kryj mojej krwi, iżby mój krzyk nie ustawał tekst: Janusz Korzeń. W Bełżcu, na miejscu dawnego hitlerowskiego obozu zagłady powstał szczególny pomnik-cmentarz, stanowiący wyjątkowe w skali założenie przestrzenne i szczególny wyraz pamięci ofiar obozu. (...) Dla uczczenia pamięci tysięcy zamordowanych, dla uzyskania monumentalnej formy pomnika znaleziono niezwykle proste założenia przestrzenne. Na miejscu dawnych zbiorowych mogił powstało rozległe, pozbawione jakiejkolwiek roślinności, zasłane żużlem czarne pole, które przecina na pół Szczelina-Droga, wchodząca w jego głąb...
_ARCHI-grafia_ Pomnik Pomorodowanych Żydów Europy tekst: Sylwester Holc. Wyjątkowo nowatorska, abstrakcyjna idea pomnika, w którym całkowicie uniknięto obrazowej symboliki powoduje, że oto stajemy wobec pytań o kreacyjne możliwości ludzkiego ducha, jak i o granice ludzkiego obłędu. Obiekt jest dostępny z każdej strony, dzięki czemu odbiorca sam może określić kierunek wędrówki, która za każdym razem wiąże się z dojmującym uczuciem opresji i przytłoczenia.
_ARCHI-grafia_ Krzesła pomniki tekst: Piotr Winskowski. Dorośli i dzieci z pakunkami i z krzesłami, stłoczeni, stojący i idący gęsiego na niemych filmach, współczesnemu odbiorcy kojarzą się z jakąś surrealistyczną akcją – swoistym „ukrzesłowieniem”. Ich los, znany nam dzisiaj, czyni z ich ówczesnych działań, zapobiegliwości, zaradności, starań o utrzymanie, z logistyki kolejnych przeprowadzek niemy film grozy, narastającej mimo widocznej na kliszy żywotności i ruchliwości. Są już skazani, choć jeszcze żywi. Dostępny pełny artykuł!
_BIO-grafia_ Skoczylasa imię... tekst: Igor Metz. Władysław Skoczylas pozostałby zapewne jednym z wielu młodopolskich artystów, którzy parali się malarstwem (a „przy okazji” rzeźbą, grafiką, kilimami, pastelą, metaloplastyką, stolarką i wszystkim, co mogło przynieść im profity finansowe oraz uznanie wśród mieszczaństwa i kleru), gdyby nie pewien medyczny przypadek. Skoczylas w okresie studiów w Paryżu zachorował na rzadki przypadek egzemy rąk i wszystkie swoje „renesansowe” zainteresowania (na szczęście dla dziejów sztuki) musiał ograniczyć do grafiki. Dostępny pełny artykuł!
_MONO-grafia_ Iwona Cur. Utrzymane w jednej konwencji grafiki wielkoformatowe, stanowią cykl prac inspirowanych naturą. Prace powstawały na przestrzeni sześciu lat przy użyciu specjalnie zaprojektowanej do tego celu prasy graficznej. Wszystkie grafiki wykonane są techniką linorytu, wymagającej od twórcy precyzji i cierpliwości. Cały proces twórczy, od projektu po jego realizację, trwa niekiedy ponad miesiąc...
_POLI-grafia_ Bohaterowie naszej codzienności oprac. Krzysztof Radoszek. Z początku mroczny i ponury Batman zyskał później moralny rys psychologicznej traumy z dzieciństwa, by wreszcie stać się „bogiem zemsty” i superhero czyli klasycznym obrońcą ludzkości. (...) W związku z cenzurą obyczajową, której widmo zawisło nad Gotham za sprawą Kaczynski Bros. & Co., nie będziemy zgłębiać tematu nieletniego Robina – tzw. partnera Batmana... Dostępny pełny artykuł!
_MONO-grafia_ Terra(z) Sgrafitto! tekst: Petr Nechanický. W latach 1558–1621 zamek we Frydlancie należał do majątku rodu Redernów i był to niewątpliwie okres jego największej świetności. W owym czasie włoski architekt Marek Spazzio z Lanzi wybudował tzw. dolny zamek – renesansowy pałac, którego najbardziej charakterystycznym elementem stało się czarno-białe, monumentalne sgraffito. Na setkach metrów kwadratowych murów renesansowi artyści stworzyli niezwykły, gęsty znaczeniowo i formalnie „komiks” o dziejach zamku i jego mieszkańcach.

_FOTO-grafia_ Zofia Rydet 1911-1997. „Mam stałą swoją manierę wchodzenia do domu. Polega na tym, że najpierw pukam. Wydaje mi się, że to bardzo ważne, bo wtedy jest tak, jakbym pytała się o zezwolenie i w tym momencie jeżeli wchodzę, pierwsze co robię – podaję rękę. (...) Ten człowiek, jak ja mu podam rękę, to on wie, że jestem jego jakimś przyjacielem i od razu z miejsca patrzę na wnętrze i widzę coś, co mnie w jakiś sposób emocjonuje. To może być kompletny kicz. I od razu mówię: «o jakie to pan ma ładne»!”.

_FOTO-grafia_ Jerzy Lewczyński. Sztuka jest nieskończona rozmawia: Olaf Cirut. Jak uchronić tę pamięć o przeszłości w czasach, w których większość społeczeństwa doskonale się obchodzi bez jakichkolwiek doznań kulturalnych, o sztuce nie wspominając? Przede wszystkim naród musi mieć szacunek dla wartości kultury, musi to mieć wpojone. (...) Nasze pokolenie wyniosło z domu przeświadczenie, że ta miłość do człowieka, ojczyzny, dóbr materialnych, które utrwalają pamięć pokoleń, jest czymś najważniejszym. Bez pamięci o przeszłości nie ma przyszłości. Dostępny pełny artykuł!
_POLI-grafia_ Dudi rys. Andrzej Dudziński